Drożdżówka z dyniową spiralką i kruszonką

Festiwal dyniowy już prawie na finiszu, a ja chętnie przedłużyłabym go o kolejny miesiąc :) W tym roku mam ciąg drożdżowy zdecydowanie ;) Prawdę mówiąc drożdżowe mogłabym miesić co drugi dzień, znajdując coraz większe upodobanie w formowaniu ciasta, mieszaniu smaków i dobieraniu nadzienia. Ograniczam się do weekendowych szaleństw, zapobiegając przezornie własnemu pączkowaniu ;)) Dzisiaj pokazuję jeden z efektów takich szaleństw, czyli drożdżówkę "z bajerem", dyniowym rzecz jasna :) Niespodziewany efekt wizualny po przekrojeniu ciasta zaskoczył już wielu moich znajomych (ostatnio jeżdżę w gości z keksówką ;)), a dodatek korzennej przyprawy do części dyniowej i dyniowo-owsiana kruszonka, gwarantują również interesujący smak. Podstawowy przepis, bez dyniowych dodatków, to moja ulubiona, uniwersalna receptura, skomponowana metodą prób i błędów, z której najczęściej piekę i drożdżówki z nadzieniem i drożdżowe placki z kruszonką i najróżniejsze strucle. Polecam Wam bardzo, bo jest niezawodny, szczególnie na spontaniczne, weekendowe, domowe drożdżowe. Przynajmniej do poniedziałku, obowiązkowo z dodatkiem dyni oczywiście :)



Drożdżówka z dyniową spiralką i kruszonką:
proporcja na 2 formy keksowe dł. ok. 27 cm

500 g mąki,
50 g drożdży,
2 jajka,
1 żółtko,
100 g stopionego masła,
100 g cukru,
1/2 szklanki mleka,
2-3 łyżki dyniowego puree,
1/2 łyżeczki przyprawy do piernika,
1/2 łyżeczki soli,

kruszonka -
50 g masła,
2 łyżki cukru (najlepiej brązowego),
1/2 szklanki mąki,
1/2 szklanki płatków owsianych,
2 łyżki pestek dyni

Drożdże rozetrzeć z łyżką cukru, 2 łyżkami mąki i 3 łyżkami ciepłego mleka. Odstawić na 15 minut do wyrośnięcia.

Mąkę przesiać i wymieszać z solą. Jajka i żółtko utrzeć z cukrem. Do mąki wlać wyrośnięty rozczyn drożdżowy. Dodać utarte jajka, masło i ciepłe mleko. Wymieszać składniki i przez chwilę zagniatać, aż dobrze się połączą. Ciasto podzielić na dwie równe części. Do jednej dodać dyniowe puree i przyprawę do piernika. W tym momencie organizujemy sobie pomocnika lub ćwiczymy koordynację ruchów i zagniatamy dwa rodzaje ciasta na dwie ręce :) Jeżeli część dyniowa jest bardziej lepiąca, dodajemy dodatkowe 2-3 łyżki mąki. Kiedy ciasto będzie jednolite i lśniące, formujemy kule, umieszczamy je w dwóch oddzielnych miskach, przykrywamy i odstawiamy na mniej więcej godzinę do wyrośnięcia.

Białą i dyniową część wyrośniętego ciasta rozwałkować na oprószonym mąką blacie na jednakowej wielkości prostokąty (im szersze prostokąty, tym spiralka będzie ładniejsza). Dyniowe ciasto położyć na białym i razem zwinąć w roladę wzdłuż dłuższego boku.

Ciasto ułożyć w wyłożonej papierem do pieczenia lub wysmarowanej masłem keksówce. Przykryć ściereczką i odstawić do wyrośnięcia.

W międzyczasie przygotować kruszonkę - masło rozetrzeć opuszkami palców z cukrem, mąką i płatkami owsianymi, formując grudki. Na koniec dodać pestki dyni.

Kiedy ciasto podchodzi do brzegów keksówki, posmarować wierzch rozmąconym białkiem i posypać kruszonką. Piec w nagrzanym do 160 stopni piekarniku około 30 minut (do suchego patyczka).

Pieczona dynia nadziewana kuskusem

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie, co to będzie...

Z każdym dniem za oknem robi się ciemniej, kiedy wstaję rano i kiedy wracam do domu po dniu pracy. Wieczorem stawiam na parapecie cynamonowe świeczki, a do poduszki czytam Opowieści Niesamowite Edgara Allana Poe. Lubię mroczne, tajemnicze klimaty, horrory i opowieści grozy, szczególnie o tej porze roku. Dynie pasują do nich jak ulał, nawet kiedy nie szczerzą kłów w postaci halloweenowego Jacka'O'Lantern.

Zawsze chciałam wypróbować pieczoną w całości dynię, wypełnioną jakimś smakowitym farszem. I oto nadarzyła się okazja, kiedy w końcu doczekałam się odpowiednio niewielkich, kształtnych, "jednoosobowych" Hokkaido, którym doprawdy trudno się oprzeć :) Aż żal kroić je na kawałki i dlatego do pieczenia w całości nadają się idealnie, nie tracąc nic ze swojej urody :) Nadziałam je mocno aromatycznym, marokańskim kuskusem z bakłażanem, który pięknie komponował się smakowo ze słodkawym pieczonym miąższem dyni. Do całości pasuje soczysta sałata lub jogurtowy sos. I oczywiście cynamonowa świeczka :)



Pieczona dynia nadziewana kuskusem:

4 małe dynie (np. Hokkaido)

nadzienie -
1 łyżeczka proszku curry,
1 łyżeczka mielonego kuminu,
1/2 łyżeczki cynamonu,
1/2 łyżeczki soli,
szczypta świeżo zmielonego pieprzu,
1 łyżka oliwy,
2 średnie bakłażany,
1 pomidor,
1 cebula,
1 marchew,
1 łyżeczka startego, świeżego korzenia imbiru,
1 duży ząbek czosnku,
1 szklanka soku pomarańczowego,
1/2 szklanki soku pomidorowego,
1/2 szklanki wody,
1 szklanka kuskusu

Dynie przekroić w 2/3 wysokości i wyjąć ze środka luźny miąższ z pestkami. Od środka posmarować dynie oliwą, oprószyć lekko solą i wstawić do nagrzanego piekarnika (180 stopni) na około 30 minut (czas pieczenia zależy od rodzaju i wielkości dyni - najlepiej sprawdzić patyczkiem lub widelcem, czy miąższ jest miękki).

Curry, kumin, cynamon, sól i pieprz wymieszać. Na głębokiej patelni rozgrzać oliwę, po czym dodać przyprawy. Kiedy zaczną intensywnie pachnieć, dodać pokrojone w kostkę bakłażan i marchewkę. Smażyć, do czasu aż bakłażan lekko zbrązowieje, po czym dodać posiekane cebulę i czosnek. Kiedy cebula zmięknie, dodać pomidor pokrojony w kostkę i wszystko smażyć na niewielkim ogniu 3-4 minuty. Dodać sok pomarańczowy, pomidorowy i wodę i kiedy zagotują się, dusić wszystko kolejne 3 minuty. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Zdjąć z ognia i wymieszać z surowym kuskusem.

Podpieczone dynie wypełnić nadzieniem z kuskusem, ponownie wstawić do piekarnika i piec 20 minut.

Rogaliki dyniowe z nadzieniem orzechowym

Jak co roku o tej porze, Bea rozpoczęła uroczyście Festiwal Dyni relacją z wizyty na dyniowej farmie, po której to relacji zwykle muszę długo zbierać szczękę z podłogi ;) Wielkie nieba - widział ktoś kiedyś niebieską albo kanciastą dynię?! Niestety, sama muszę zadowolić się tymi, które radośnie obrodziły mi w ogrodzie i których odmian i nazw nijak nie mogę spamiętać, ale ich zagospodarowanie zawsze sprawia mi ogromną frajdę. W takim razie Festiwal Dyniowy 2011 na moim blogu również uważam za rozpoczęty :)

Na pierwszy ogień idą rogaliki Mirabbelki z jej książki o drożdżowych wypiekach. Piekłam je już zeszłej jesieni, ale nie doczekały się dokumentacji, ani tym bardziej publikacji, a to, jak w przypadku jabłkowego paja, jest ich najlepszą reklamą :) Testowa porcja przygotowana dla przyjaciół, która zniknęła w rekordowym tempie i ich rozanielone miny to dowody i powody, dla których od tamtej pory piekę dyniowe rogaliki z orzechami tylko i wyłącznie z przynajmniej podwojonej ilości składników i od razu Wam to uprzejmie radzę :)



Do ciasta potrzebny jest dyniowy mus (lub puree, jak zwał tak zwał), o który często dostaję zapytania. Jest to nic innego, jak ugotowany do miękkości na parze lub w wodzie dyniowy miąższ, rozgnieciony później widelcem, blenderem lub przepuszczony przez praskę do ziemniaków. Warto od razu przygotować go więcej (szczególnie w festiwalowym tygodniu ;)) i przechowywać do kilku dni w lodówce lub zamrozić na zapas, bo jest on podstawą większości dyniowych wypieków.

Moje rogaliki upiekłam w dwóch kształtach - klasycznym rogalikowym i mirabelkowym - grzebieniastym (foto-instrukcja formowania poniżej).



Rogaliki dyniowe z nadzieniem orzechowym:

ciasto -
400 g mąki,
70 g masła,
3/4 szklanki mleka,
1 i 1/2 łyżeczki drożdży suszonych,
1/3 szklanki cukru,
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego,
2 żółtka,
2 kopiaste łyżki dyniowego puree,
1/2 łyżeczki soli

nadzienie -
ok. 1 szklanka orzechów laskowych lub włoskich,
50 g cukru brązowego,
40 g stopionego masła,
szczypta cynamonu (lub więcej jak ktoś lubi :))

1 jajko do smarowania

Mleko, masło i cukier na ciasto podgrzać razem w rondelku. Żółtka utrzeć i wymieszać z dyniowym puree i wanilią, po czym całość dodać do lekko schłodzonego mleka.

Przesianą mąkę wymieszać z suchymi drożdżami i solą. Dodać składniki mokre i wymieszać na gładkie ciasto. Odstawić na 5 minut i dobrze wyrobić, aż stanie się gładkie, lśniące i nie będzie kleić się do rąk. Uformować kulę, przykryć i pozostawić do wyrośnięcia na około godzinę, aż podwoi swoją objętość.

W międzyczasie przygotować nadzienie. Orzechy zmielić lub drobno posiekać (wolę te siekane :)) i wymieszać z resztą składników.

Wyrośnięte ciasto wyłożyć na blat oprószony mąką i rozwałkować na grubość ok. 0,5 cm. Jeżeli formujemy rogaliki, trzeba pokroić ciasto na trójkąty, jeżeli wolicie grzebienie - na kwadraty. Kwadraty naciąć z jednej strony w równych odstępach na głębokość ok. 1 cm. Posmarować nadzieniem i zwinąć tak, aby nacięcia znalazły się na wierzchu. Rogaliki formujemy jak rogaliki - zwijamy trójkąty zaczynając od podstawy. Rogaliki ułożyć na wyłożonej pergaminem blasze i pozostawić do wyrośnięcia na ok. 30 minut.

Piekarnik rozgrzać do 180 stopni. Przed włożeniem do pieca, posmarować rogaliki roztrzepanym jajkiem. Piec ok. 15 minut, aż ładnie się zarumienią.

Zupa z soczewicy i karmelizowanej cebuli plus garść wspomnień z Gdańska

Dokładnie tydzień temu o tej porze, wracałam z Gdańska...

Ale najpierw, jak na blog kulinarki przystało - będzie o zupie :) Po szalonym tygodniu spędzonym w pociągach i autobusach nic lepiej nie pokrzepia po powrocie do domu od talerza gorącej zupy. Jak na zbliżający się listopad przystało, temperatura powietrza gwałtownie spadła w dół, a to właśnie ten czas, kiedy trzeba uzupełnić zapasy soczewicy na ulubioną soczewicowo-pomidorową, która znowu zacznie regularnie pojawiać się na stole. Żeby nie było nudo, mam w zanadrzu kilka różnych jej wersji do wypróbowania a pierwszą z nich jest ta z dodatkiem karmelizowanej cebuli. Mimo że kolor mniej atrakcyjny od pomidorowej (czerwona soczewica odbarwia się podczas gotowania), ale zupa równie smaczna i pożywna, a dla kochających pikantne smaki - łatwo podkręcić ją dodatkiem większej ilości pieprzu cayenne. Spróbujcie, bo sezon jesienno-zimowy bez zupy z soczewicy, to sezon stracony ;)



Zupa z soczewicy z karmelizowaną cebulą:
wg The Australian Women's Weekly - Soups

200 g czerwonej soczewicy,
50 g brązowego ryżu,
1/2 litra + szklanka bulionu,
1/2 litra wody,
1 łyżeczka mielonego kuminu,
2 średnie cebule,
20 g masła,
1 łyżka cukru,
1 łyżeczka octu balsamicznego,
szczypta pieprzu cayenne,
2 łyżki posiekanej natki pietruszki

Soczewicę i ryż przepłukać pod zimną wodą. Wodę i pół litra bulionu wlać do garnka i zagotować. Dodać ryż, gotować 15 minut po czym dodać soczewicę i kumin. Gotować kolejne 15 minut na małym ogniu bez przykrycia, aż ryż i soczewica będą miękkie.

W międzyczasie stopić masło na patelni, dodać posiekaną cebulę i dusić aż zeszkli się i zmięknie. Dodać cukier i ocet balsamiczny i smażyć mieszając, aż cebula skarmelizuje się.

Do gotującej się zupy dodać pieprz, natkę pietruszki i na końcu skarmelizowaną cebulę i pozostałe pół szklanki bulionu.

Dokładnie tydzień temu o tej porze konferencja i największy zjazd blogerów w Polsce został oficjalnie zakończony i przeszedł do historii. Kiedy otrzymałam zaproszenie od organizatorów, nie mogłam odmówić sobie przyjemności uczestnictwa w Blog Forum, choćby ze względu na to, że w końcu, chociaż raz to ja miałam blisko i byłam u siebie ;) Gdańsk lubi blogerów a ja lubię Gdańsk! :) O samej konferencji napisano już chyba wszystko i podpisuję się pod większością opinii o plusach i minusach - o wspaniałej organizacji technicznej i logistycznej, o ciekawszym tematycznie dniu drugim konferencji, o oryginalnym i klimatycznym miejscu, jakim jest gdańskie Centrum Hewelianum i niezbyt fortunnym wyborze miejsca na imprezę integracyjną (zasługa nadgorliwego DJa, który skutecznie wykurzył nas z klubu ;)). Najważniejsi byli jednak ludzie i atmosfera. Jadąc do Gdańska nie miałam pojęcia, że nasza kulinarna blogosfera będzie tak licznie reprezentowana, więc niespodziewanym i bardzo sympatycznym spotkaniom nie było końca :) Pogaduszki przy stoliku z Polką, Dorotą, Anią i Moniką, kolacja w Restauracji Kresowej przy dźwiękach przebojów nieśmiertelnego Mietka Fogga, wieczorny spacer nad Motławą, pre-party z wiśniówką i drożdżówką Grażynki, Vegan Black Metal Chef, przedstawiony nam przez całkiem niekulinarnych blogerów - Pawła i Mediafunowego Maćka ;)), aferparty w hotelowym holu, w towarzystwie Ewy i Mirka (do dziś żałuję, że poległam w starciu z migreną i nie zostałam do końca), to chwile dla których warto było tam być :) I zupełnie nie mam pojęcia co mają na myśli blogerki piszące, że kulinarne blogi na forum traktowane były z przymrużeniem oka. Nie oczekiwałam jakiegoś specjalnego traktowania, bo zdaję sobie sprawę, że tak jak ja nie mam bladego pojęcia o iPhonach, iPadach i innych iCudach, tak od blogerów technologicznych czy marketingowców nie można wymagać znajomości i zainteresowania tajnikami zakwasu chlebowego czy flambirowania. A wydelegowanie przez organizatorów Polki i Doroty, które godnie reprezentowały nas w panelach dyskusyjnych, warsztaty fotografii kulinarnej, przeprowadzone przez Beatę i Lubo z Lawendowego Domu i nagroda internautów dla najlepszego bloga Gdańskiego, która powędrowała do Truskawkowej Ani świadczą, że jesteśmy ważną częścią blogosfery. A nawet jeżeli nie, to czy to coś zmienia? Nie wiem jak Wy, ale ja nie przestaję gotować :)

Mini strudle z bakłażanem

Czuję się trochę jakbym wróciła do szkoły po dwóch miesiącach leniuchowania :) Po ospałym i nudnym lecie, życie nabrało nagle tempa, kalendarz zapełnił się po brzegi spotkaniami i wyjazdami i mimo że w większości są to bardzo przyjemne spotkania i wyjazdy, to zaczynam powoli tęsknić za spokojnym weekendem we własnej kuchni :) Bo tak to już jest, że zwykle wszystko w ilościach hurtowych dzieje się jednocześnie. A może to po prostu magia jesiennej obfitości? ;) Żal mi tylko tych jabłek, gruszek, dyń, pigwowców, orzechów, które czają się z każdego zakątka domu i ogrodu, czekając na odrobinę zainteresowania.

Tymczasem dawno obiecane strudle, tym razem w wersji wytrawnej. Bo bakłażany też najlepiej smakują jesienią. Uwielbiam podziwiać ich urodę na straganach i sklepowych półkach, kiedy na tle innych warzyw, z daleka błyszczą już swoim oberżynowym blaskiem. Najchętniej kupiłabym od razu cały kosz, tylko po to, aby cieszyły oko. Na takie strudle wystarczą bakłażany dwa :) Zrobiłam je w wersji wegetariańskiej, ale według uznania, można dodać do nadzienia np. trochę salami lub innej ulubionej suchej wędliny. Strudle są wspaniałe nawet na drugi dzień - wystarczy na chwilę włożyć je do rozgrzanego piekarnika, a ciasto natychmiast odzyskuje kruchość i chrupkość.



Mini strudle z bakłażanem:

ciasto -
250 g mąki,
100 ml letniej wody,
1 jajko,
2 łyżeczki oleju,
szczypta soli

nadzienie -
2 bakłażany,
2 łyżki oleju,
2 duże ząbki czosnku,
1 pomidor,
1/2 łyżeczki mielonego kuminu (opcjonalnie),
sól i świeżo zmielony czarny pieprz do smaku,
garść natki pietruszki

dodatkowo -
ok. 50 g stopionego masła

Zaczynamy od ciasta - mąkę przesiać do miski, wymieszać z solą. Dodać jajko, wodę i olej i zagnieść gładkie ciasto. W garnku zagotować trochę wody, po czym wylać ją, gorący garnek wytrzeć do sucha i wyłożyć kawałkiem papieru do pieczenia. Do garnka włożyć kulę ciasta, przykryć pokrywką i zostawić na 30 minut (garnek oczywiście zestawiamy z ognia ;)).

W tym czasie przygotować nadzienie - umyte i wytarte bakłażany z odciętymi, zielonymi końcówkami pokroić w kostkę. Na głębokiej patelni rozgrzać olej, po czym dodać bakłażany i obsmażyć je na rumiano (bakłażany okropnie piją olej, ale nie trzeba dodawać go w trakcie smażenia. Dlatego najlepiej użyć do tego patelni o nieprzywierającym dnie).
Pomidora sparzyć i obrać ze skórki, po czym pokroić w ćwiartki i usunąć pestki. Miąższ pokroić w kostkę i dodać do obsmażonego bakłażana wraz z posiekanym drobno czosnkiem. Wszystko jeszcze raz przesmażyć na mniejszym ogniu, dodać kumin i doprawić do smaku solą i pieprzem. Na końcu wymieszać z posiekaną natką pietruszki i odstawić z ognia do wystygnięcia.

Zaparzone ciasto strudlowe rozwałkować na oprószonej mąką ściereczce na prostokąt o wymiarach mniej więcej 60 x 30 cm. Im cieniej rozwałkowane ciasto tym lepiej. Ostrym nożem pokroić ciasto na prostokąty ok. 10 x 10 cm. Na połowę każdego z prostokątów nałożyć nadzienie i przykryć drugą połową ciasta, dociskając brzegi (dla pewności można posmarować je lekko wodą lub białkiem). Strudle ułożyć na wyłożonej papierem do pieczenia blasze i posmarować po wierzchu masłem. Piekarnik rozgrzać do 200 stopni, włożyć blachę ze strudlami i piec około 20 minut aż lekko się zarumienią. Mniej więcej po pierwszych 10 minutach pieczenia, ponownie posmarować je masłem. Podawać na ciepło.

Z tej proporcji powinno wyjść ok. 16-18 strudli, ale oczywiście wg uznania możecie zrobić większe lub mniejsze :)


Jeżeli traficie na bardzo dorodne, duże bakłażany i zostanie Wam nadzienia, spróbujcie wersji makaronowej. Wystarczy ugotować ulubiony makaron, odcedzić. W tym samym, gorącym jeszcze garnku rozgrzać 2-3 łyżki oliwy z posiekanym ząbkiem czosnku. Lekko zeszklić czosnek na małym ogniu, po czym dodać bakłażanowe nadzienie i gorący makaron. Całość wymieszać w garnku i ewentualnie doprawić jeszcze solą i pieprzem. Pycha! :)